1 year since we left Thailand......

วันพุธที่ 27 กุมภาพันธ์ 2551
เมื่อคืนแผ่นดินไหวตอนเกือบตีหนึ่งนอนกันนิ่งไม่ไหวติงเลย
มารู้เรื่องอีกทีตอนเปิดดูข่าวตอนเช้า

ความสั่นสะเทือนคงไม่แรงเท่ากับบางเมือง

เห็นบอกรู้สึกเหมือนคนมาเขย่าบ้านเชียว

ตอนเช้าตื่นมาเคเดนถอดแขนเสื้อออกมา

นอนนมโผล่ข้างนึง.....ไม่รู้ออกมาได้ไง

เมื่อก่อนเวลานอน

จะนอนคว่ำแล้วเอาแขนพาดคอหม่ามี๊

หม่ามี๊จะนอนข้างๆ รอเคเดนหลับถึงจะออกจากห้องได้

เดี๋ยวนี้ต้องเอาแขนบางทีสองแขนสอดเข้ามาใต้คอหม่ามี๊

ถึงจะเคลิ้มหลับ

ถ้างังเงียหน่อยเล็บก็จะคอยขูดคอหม่ามี๊

ตอนหนูสอดแขนเข้ามาเนี่ย

เจ็บก็เจ็บแต่ท่านี้รับไวก็ต้องยอม

แถมพักนี้ยังละเมออีกต่างหากพูดว่า.....

“มามา” แล้วก็ “finish” คนละวันกัน

วันดีคืนดีเคเดนจะใช้ด้ามจิ้มโยเกิร์ตหรือว่าชอคโกแลตกิน

คงง่ายและสนุกกว่าทานแบบปกติ

วันพฤหัสที่ 28 กุมภาพันธ์ 2551
ตื่นมาตั้งกะตีห้ากว่าเอาซะเช้าเชียวลูก

หม่ามี๊ก็มานอนหลับๆ ตื่นๆ อยู่ที่โซฟา

เมื่อคืนก็นอนไม่ค่อยหลับ

ไม่สบายก็หายแล้วไม่รู้เป็นไรงอแงจัง

ตอนกลางคืนเอาเข้านอนแล้วก็ตื่นมาตอนเกือบเที่ยงคืน

ร้องจะดูทีวีการ์ตูนก็หมดแล้ว

อยู่สักพักคงรู้ว่ายังไม่เช้าเลยยอมไปนอน

แต่ชี้ไปนอนห้องหม่ามี๊

แด๊ดดี๊เลยโดนไล่ที่ไปนอนห้องเคเดน

 วันศุกร์ที่ 29 กุมภาพันธ์ 2551
วันนี้ห้องสมุดคนเยอะมากเป็นประวัติการณ์

ไม่มีที่จอดรถเข็นเลยทีเดียว

กะจะเดินเล่นสักหน่อยไม่ได้ออกมาตั้ง 4 วัน

แต่หนาวเกินไม่ไหว

วันนี้ครบ 1 ปีที่ย้ายมาจากเมืองไทย

นึกๆ ดูแล้วบอกไม่ถูกว่าเร็วหรือช้า

ใจนึงว่าเร็วแป๊บๆ ปีนึงแล้ว

ใจนึงก็ว่านานมากแล้วที่ไม่ได้เจอครอบครัวที่ไทย

แต่ไม่ว่าจะช้าหรือเร็วก็สรุปที่ความรู้สึกเดียวกัน

“I want to go home”