1 week .....

วันอังคารที่ 19 กุมภาพันธ์ 2551
เคเดนเป็นไรน้อวันนี้งอแงน่าดูไปห้องสมุดก็ไม่ยอมยืน

เหมือนอาทิตย์ก่อนๆ แล้วแต่วันจริงๆ

กำลังหา toddle group เพิ่มจะได้เจอคนมากขึ้น

เผื่อจะช่วยเสริมความกล้าขึ้นบ้าง ....

หม่ามี๊เข็นรถกลับบ้านก็ร้องไห้ตลอดทางข้าวเที่ยงก็ไม่ยอมทาน

หม่ามี๊เลยพานอน กว่าจะนอนก็ร้องไห้จนเหนื่อย

แล้วก็ปีนขึ้นเตียงมานอนเอง

ตื่นมาหม่ามี๊เอาพายให้กินก็ร้องไห้อีกเลยเอา cereal bar ให้แทน

ช่วงเย็นค่อยยังชั่วอารมณ์ดีขึ้นเยอะ

วันนี้เคเดนคิสแด๊ดดี๊กู๊ดไนท์เสร็จแล้วหันมาทางหม่ามี๊...

แล้วพูดว่า “หม่ำหม๊ำ ปะปะ”

เล่นเอางงกันใหญ่พูดสองคำต่อกันได้แล้วเย้!!

แถมพักนี้เคเดนพูดตังกวูโดยที่ไม่ต้องคอยบอกด้วย

เก่งมากครับผม

วันพุธที่ 20 กุมภาพันธ์ 2551
ตื่นแต่เช้าเลยครับคุณลูกหม่ามี๊มานอนต่อที่โซฟา

คอยตื่นมาพักๆ เปลี่ยนช่องการ์ตูนให้หนูล่ะ

ตอนสายไปส่งไปรษณีย์เจ้าหน้าที่ก็นะยังไม่ทันครื่งวันเลยหน้าตาไม่รับแขกซะแล้ว
ก็พอรู้ว่างานบริการมันต้องเจอคนหลากหลายทำให้อารมณ์บ่จอยได้
แต่ก็น่าจะเผื่อไว้สำหรับคนที่ไม่ได้ทำอะไรให้หงุดหงิดใจคุณเธอบ้าง
เริ่มด้วยการบอกให้เราเอาซองชั่วน้ำหนัก พูดห้วนๆ

ไม่มี please ซะงั้นเคเดนยังเก่งกว่า

ชั่งน้ำหนักจดหมายจ่ายเงินเสร็จเธอก็เอาจดหมายวางไว้ข้างหน้าเรา

แล้วก็เขียนอะไรสักอย่าง ..... ผ่านไปนาทีได้

เธอเงยหน้ามาแล้วทำหน้าแบบ อ้าวยืนทำอะไรอยู่ละเธอ

แล้วบอกเสร็จแล้ว เราก็ถามแล้วจดหมายนี่ล่ะเธอก็ดึงกลับไป

ป๊าดดดไม่ได้ทำงานไปรษณีย์นะจ๊ะเธอจะได้รู้ว่าขั้นตอนมันมีอะไรบ้าง

เล่นยื่นซองกลับมาแล้วก็นึกว่าต้องทำอะไรต่อ

อยู่บ้านเลี้ยงลูกเนี่ยก็มีสมองนะเฟ้ย

เห็นเราไม่ใช่คนท้องถิ่นหน่อยทำข่ม....เดี๋ยวเอาคุณสามีมาทับเลย

คนที่ดีด้วยก็มีเยอะล่ะนะ.....

 แต่เวลามีคนทำอาการแบบนี้ใส่ที่ไรมันจำได้แม่นและนานกว่า

วันพฤหัสที่ 21 กุมภาพันธ์ 2551
วันนี้ไปซื้อของแล้วก็ทำความสะอาดบ้านซะหน่อยเพราะพรุ่งนี้พอลลูกพี่ลูกน้องแด๊ดดี๊กับแฟนซาร่าจะมานอนค้างคืนนึง

เคเดนน้ำมูกไหลตั้งแต่เมื่อคืนนอนไม่หลับทั้งคืนเพราะหายใจไม่ออก

ตัวก็อุ่นๆ นิดๆ ขนาดทานยาดักไว้ก่อนนอนยังไม่ทันเลย

วันศุกร์ที่ 22 กุมภาพันธ์ 2551
ช่วงเช้าเตรียมนู่นนี่เยอะไปหมด

แด๊ดดี๊กลับบ้านเร็วมาช่วยเตรียมของ

ปกติชอบไปทำงานแต่เช้าวันศุกร์จะได้กลับเร็ว

แล้วเหมือนได้หยุดสองวันครึ่ง

ทำหมูย่างไก่ย่าง ข้าวเหนียวเลี้ยงแขก

พอลบอกจะมานอนค้างถ้าทำอาหารไทยเลี้ยง

อาทิตย์ที่แล้วลองทำดูแล้วเลยทำโชว์ได้ไม่ขายหน้าวันนี้

แล้วไปเอาน้ำจิ้มแจ่วกับซีฟู้ดที่ร้านอาหารไทยเอา

มากันสองทุ่มกว่า กว่าจะได้กินกันก็สามทุ่มช้าไปกว่าที่คิด

ใช้เวลาสักพักนึงเคเดนถึงทำความคุ้นเคย

เดินเข้าไปให้ซาร่าอุ้มเฉยเลย

แถมซบไหล่เค้าอยู่ตั้งสิบนาทีได้

ไม่เคยเป็นอย่างนี้กับคนแปลกหน้ามาก่อน

เล่นเอาแด๊ดกังวลตอนแรก

เพราะอาการซบนี่เหมือนตอนที่ป่วยหนักตอนนั้น

เคเดนอยู่เอนเตอร์เทนแขกถึงห้าทุ่ม
 

วันเสาร์ที่ 23 กุมภาพันธ์ 2551
ตอนเช้าเอาเคเดนนั่งเก้าอี้แล้วหม่ามี๊หันหลังไปหยิบของแป๊บเดียว

หันมาอีกทีเห็นเก้าอี้ล้มลงมาแล้วเคเดนก็ล้มหน้าคว่ำ

เห็นเป็นภาพแบบสโลโมชั่นเลยแต่ทำอะไรไม่ทัน

เฉียดมุมขาโคมไฟหินไปนิดเดียว

หัวเป็นรอยไถกับพรม

ดูอาการอยู่พักนึงเพราะหม่ามี๊เห็นท่าล้มแล้ว

ไม่แน่ใจว่าจะเป็นอะไรมากหรือเปล่ายังติดตาอยู่เลย

แต่หนูก็คึกซะ....